volg ons verder op http://los-felixos.blogspot.com/

Beste bloglezers,
We zijn weer in de lucht. Er is inmiddels genoeg gezegd en geschreven over de verhuizingscapriolen. In een woord: onacceptabel! Het grootste probleem was de informatievoorziening naar de lezers toe. Het had daarom ook weinig zin om naar een ander weblog over te stappen, want voordat jullie dat gevonden hebben is er al weer zoveel tijd overheen gegaan. Daarom deze oproep om je als bloglezer te melden (als je dat wilt) zodat wij je kunnen informeren als wij gaan verhuizen. Want dat gaan we doen. We hebben het wel gehad met weblog.nl. Dus stuur ons een mailtje met als onderwerp weblog naar de.felixjes@gmail.com en we sturen jullie de nieuwe webloggegevens van ‘Ons leven in Spanje’. Hartelijke groet van Bernarda en Michael uit een nog immer zonnig Spanje.

Gelukkig is de dichtsbijzijnde Ikea 150 km verderop, in Murcia. Dus daar ga je niet zomaar even een middagje heen. Helaas verkopen die Vikingen leuke dingen voor een schappelijke prijs, al moet je ze zelf uit het magazijn halen. De formule werkt in ieder geval net zo goed hier in Spanje als elders, vandaar dat Ikea overweegt een vestiging te gaan openen in Alicante. Dat scheelt weer 120 km heen en weer, dus vrees ik dat de bezoekfrequentie zal worden opgevoerd. Ik overweeg een protestactie en weet nu al wat er op mijn spandoekje komt te staan.

We hadden het plan om onze gastenkamer te veranderen in een soort studeer/lees/muziek/TV-kamer. Daarvoor hadden wij twee Billy's (ja hoor, je ontkomt er niet aan) en een bureaublad nodig. Na eerst hoopvol in een aantal ferreterias gekeken te hebben, moest ik toegeven, dat de prijs en uitvoering van de Zweedse meubelreus een retourtje Murcia waard was. Bovendien betaalt Ikea de tolkosten (enkele reis), dus dat scheelde ook al weer bijna een tientje. Als je tenminste voor x80 150 insloeg, en daar kwamen we net niet aan. Dus moest er hier en daar nog wat meegraaien. Misschien nog een lekkere luie stoel voor in de nieuwe kamer? Nemen we de overbekende topper, de Billy onder de stoelen, Poxe4ng met voetenbankje of gaan we voor de minder bekende stoel Breivik, inderdaad volledig elektrisch. Dan toch maarde Poxe4ng. Ach wat een leuke gordijnstof hebben ze hier. En dat klaptafeltje voor in het apartement, hoe ingenieus xe9n voor zo'n bescheiden prijs. Maar ja wat heb je aan een klaptafeltje zonder idem stoeltjes. Hxe9, die kussentjes! En wat een leuke poster! En…en…en. Met twee enorme karren bij de kassa aangekomen, mochten we genoeg afrekenen om in ieder geval die tolkosten terug te krijgen. Natuurlijk zijn we naar huis gewoon over de N332 (ruta nacional) gegaan. Weer een tientje uitgespaard! Wat is-ie toch voordelig, die Ikea. En nu begint de pret pas echt: het in elkaar zetten van al die bouwpakketjes. Gelukkig heeft Bernarda er al een aantal voor haar rekening genomen, o.a. de Poxe4ng, dus als het me allemaal te gortig wordt kan ik even met 'de pootjes omhoog' bijkomen. Maar helaas, Kiddy heeft zowel het voetenbankje als de fauteuil zelf al geconfisceerd. Op beide tegelijk lukt nog niet, maar je weet het nooit met die beesten. In ieder geval zijn zij dol op Ikea. Onze laatste aankoop, een bank, is Dinky's favoriete krabpaal en dat is inmiddels goed te zien, ondanks het waterpistooltje dat ik binnen handbereik heb. Over waterpistooltjes gesproken: terwijl ik dit schrijf ronken de blusvliegtuigen en -helikopters boven ons hoofd, want eindelijk is het toch weer raak, een nabijgelegen heuvel staat in lichterlaaie. Volgens buurman Adrian is de laatste vijf jaar vier keer brand geweest in deze week van augustus. Is die vent uit Veendam (of Bergen, of Gasteren, of Tilburg) soms elk jaar om deze tijd met vakantie in Spanje?

De komende twee weken zijn we in Nederland. Met de auto nota bene. Iets dat ik eigenlijk na de laatste keer in 2009 nooit weer zou doen. Maar de vliegtarieven zijn relatief hoog en met twee weken autohuur zit je al gauw op een break-even als je met de eigen auto gaat. Er staan nog steeds spullen in Nederland, die we hier in Spanje 'nodig hebben', zoals een mijn platencollectie. Van de winter lekker digitaliseren en op de ipod zetten. Van winter is vooralsnog geen sprake hier. We amuseren ons dagelijks kostelijk over de superlatieven van Erwin Krol met betrekking tot het weer in Spanje. Dus voor het weer schijnen we niet per se naar Nederland te hoeven. Maar er zijn andere redenen, zoals ons bedrijfspand in Soest, dat al sinds januari leeg staat. De makelaar heeft er met de pet naar gegooid en zelfs potentixeble huurders/kopers gefrustreerd. Dus nu gaan we zelf proberen een huurder of koper te vinden. Zo heb ik een website gemaakt van het pandje en gaan we praten met een aantal mensen, die ter plaatse wat zouden kunnen bemiddelen. Erg lastig, als je 2000 km verderop woont, vandaar dat we de optie tot verkoop open houden, hoewel verhuur lucratiever is. Verder gaan we er een leuke tijd van maken en verwachten weer veel oude bekenden te spreken. Of er iets van bloggen komt, weet ik niet. De laptop gaat in ieder geval wel mee. Raul en Djuraima met hun dochtertje Nicole (6) komen 14 dagen in ons huis wonen om de poezen te verzorgen.

Het was vandaag een beetje raar weer. Warm (rond de 30 graden) en bewolkt. De bewolking was dun, de zon scheen er bleekjes doorheen. Nu, om een uur of negen 's avonds, is het windstil en zitten we buiten wat te lezen. De zon is onder maar het is nog licht. Nu de wind volledig is gaan liggen, is het bijzonder stil om ons heen. Stil, maar niet geluidloos. In de verte koert een tortelduif, een bij dopplert langs, een enkele mus tjilpt. En dan vliegt er een vogel voorbij. Hij is snel en zijn vleugelslag is nauwelijks hoorbaar. Het klinkt alsof zijn vleugels van stof zijn. Het geluid lijkt wat op het uitschudden van een stofdoek. Daar gaat-ie weer. En nog een! Ze vliegen zo'n 5 meter naast me boven het lager gelegen gedeelte van ons land. Het blijken zwaluwen. Niks bijzonders, ik zie ze elke dag. Ze drinken regelmatig uit het zwembad door laag over het wateroppervlak te scheren. Aan de kringen kun je zien, dat ze het water inderdaad raken. Maar ik heb ze nog nooit horen vliegen. Tot vijf minuten geleden. Dat geeft aan dat mijn oren nog goed zijn, maar ook hoe stil het hier is, vooral tegen de schemering.

En wat een contrast met gisteravond. Onze Duitse buurman vierde met familie en vrienden zijn 80ste verjaardag. Eerst hield zijn vrouw een lange speech via een geluidsinstallatie, zodat we in ieder geval konden horen 'was los war'. Daarna was het de beurt aan Freddy Breck, Heino, Rex Gildo en andere bekende slagers. Gelukkig was de muziek ver genoeg weg om niet echt te hinderen. Maar toen we om een uur of tien net aan het bellen waren met Nederland barstte er een hels en oorverdovend vuurwerk los. Nog nooit vertoond sinds we hier wonen, maar de stilte van deze avond maakt alles weer goed.

In Pamplona was het de afgelopen dagen ook onrustig: Het feest van San Fermin, bekend van de hollende stieren in de straten met heldhaftige mannetjes, uitgedost als Alkmaarse kaasdragers, die vruchteloos proberen de stieren voor te blijven. Het is natuurlijk lang niet zo gevaarlijk als wielrennen, maar je kunt toch best een flinke smak maken. En als zo'n dikke bully per ongeluk zijn hoefje op jouw hoefje zet, loop je wel een paar dagen mank. Zeven dagen lang rennen een stuk of tien van die dikke jongens elke morgen een rondje van zo'n kilometer door de nauwe straten van Pamplona. In ieder geval een stuk diervriendelijker dan wat ze normaal in de arena met ze doen, maar helemaal van deze tijd is het niet. Wat nog het meest opvalt is de aandacht die het fenomeen in de media krijgt. Elke dag op het nieuws een uitgebreid beeldverslag met een reporter ter plaatse, die stralend meldt hoeveel gewonden er deze keer weer zijn gevallen. Het begint me inmiddels stierlijk te vervelen.

Uiteindelijk zijn er 10 kuikens overgebleven. Exe9ntje is er dood gegaan en de rest van de eieren – al dan niet bevrucht – zijn niet uitgekomen omdat ze al gelegd waren voordat de kip aan het broeden was. Adrian legt uit, dat als de kip echt gaat broeden er een aantal eieren (een per dag) gelegd zijn, die niet levensvatbaar zijn. Terwijl we bij de kippenren met elkaar aan het praten zijn, reikt Adrian me een paar eieren aan. Hij staat een bancal lager en op het moment dat ik de eieren aanpak, krijgen we allebei een flinke optater. Een ei valt te pletter op de keien. Ik was ongemerkt tegen het schrikdraad gaan leunen maar pas toen ik de eieren aanpakte 'sloeg de vonk over'. Lxe1chen! Het werkt in ieder geval wel.

De titel slaat op xe9xe9n van de vele programma's op de Nederlandse televisie, die te maken hebben met de behoefte van de Nederlander om z'n directe leefomgeving zo gezellig mogelijk te maken. Ik weet niet of er in Spanje zulke programma's zijn (kookprogramma's zijn er wel in overvloed!) en over smaak valt niet – of juist wxe9l – te twisten, maar ik durf te stellen, dat de gemiddelde Spaanse familie in deze contreien weinig op heeft met het verfraaien van haar interieur. Allereerst de voordeur. Hoe oud en vervallen het (stads)huis ook moge zijn, de voordeur lijkt een soort statussymbool, meestal van statig  bewerkt en gelakt edelhout, met pompeus beslag in brons of koper. Bij mij roept het een onmiddellijke associatie op met zo'n luxe Amerikaanse doodskist, maar zoals gezegd, over smaak valt..etc. Achter die voordeur ligt doorgaans meteen de zitkamer, ingericht als de wachtkamer van een rouwkapel: bedompt, donker met een geblokte tegelvloer en met stoelen rondom tegen de met kitscherige landschappen opgeluisterde muren. Gebrek aan interieurverfraaiing is iets dat je overigens vaker ziet in zuidelijke landen, waar men gewend is veel tijd buitenshuis door te brengen. Heb ik al eens verteld over het Ibizaanse bushokje? We waren eind jaren zeventig met vakantie op Ibiza en zouden met de bus naar Ibiza-stad gaan. Bij de bushalte was een ruimte waar een tiental keukenstoelen langs de overigens kale muur stonden. Ik stapte naar binnen in de volle overtuiging dat het om een wachthokje ging; er zat al een oud vrouwtje in de hoek te wachten. Totdat omaatje me met haar wandelstok naar buiten sloeg. Ik was plompverloren haar huiskamer binnengestapt. Blijft de vraag hoe ik zo op dit thema terecht ben gekomen. Welnu, deze week waren we in de oude  binnenstad van Benissa. Een man verkocht daar vanuit huis biologisch gekweekte groenten. Toen hij zijn reuzetomaten en gigauien (zeker geen exotische groente maar wel exotisch geschreven) voor ons inpakte, vertelde hij dat hij nog een flink stuk bouwgrond te koop had en even later zaten we in zo'n typische Spaanse huiskamer met de kaart voor ons neus. Anderhalve hectare met uitzicht op zee van Moraira tot Calpe. En dat voor twee tientjes de meter! Kom daar maar eens voor in Holland. Als-ie het verkoopt, kan hij in ieder geval zijn huis herinrichten, hoewel hij daar ongetwijfeld niet de noodzaak van inziet.

Terwijl Djokovic binnen voor de wedstrijd serveert, probeer ik buiten nog enige koelte op te vangen, wat niet meevalt, want het is 34xb0, vrijwel windstil, terwijl onweerswolken zorgen voor een drukkende atmosfeer. Het rommelt, soms vallen er een paar druppels, maar veel heeft het niet om de hakken. Ik heb wel al een keer of vijf de stoelkussen naar binnen en weer naar buiten gesleept. Maar dat is niks vergeleken bij het werk dat een kip uit het hok van onze buren heeft gepresteerd. Een week of drie geleden verdween ze spoorloos, zoals trouwens geldt voor alle kippen die verdwijnen… (ja, dat is even doordenken, hxe8). Trudy was toch al een eigenwijze theemuts, want ze verliet vaker als enige de ren om haar geluk in de weide wereld te beproeven. Om welk geluk het precies ging was nog niet duidelijk, totdat de buurvrouw haar na lang zoeken via een spoor van achtergelaten eieren vond. Ze bleek op ons land tussen dicht, heuphoog onkruid een nest te hebben gemaakt, waar ze stilletjes zat te broeden op maar liefst 28 (!) eieren. Moedersgeluk dus. We hebben toen samen maar een oude kippenren over haar nest heengezet en zo kon ze relatief veilig. voorzien van bakjes voer en water, haar instinctieve plicht vervullen. Trudy was begin juli uitgerekend en toen ik vanmorgen terug kwam van het fietsen, stonden beide buurtjes dan ook over de ren gebogen, als was het de wieg van hun dochter. "Acht kuikens al!" straalde Adrian alsof hij net opa was geworden. Hoeveel er nog bijkomen is vooralsnog onduidelijk – de haan hult zich in stilzwijgen en ontkent alles – maar de baasjes vonden dit al mooi genoeg. "We dachten er vijf aan jou te geven" dreigt hij vervolgens lachend met een veel te serieuze ondertoon. Ik antwoord, dat onze poezen speciaal voer uit een zakje krijgen. Zo'n gesmeer in huis met die eendagskuikens…. Maar alle gekheid op een stokje, het is een prachtig gezicht, die kleine zwarte frummeltjes (Trudy ik ook zwart; er gaat so-wie-so veel zwart in Spanje), die letterlijk onder die kloek vandaan piepen. Als eigenaar van de grond ben ik in Spanje automatisch eigenaar van alles wat erop staat, maar ik ben niet van plan mijn rechten in deze op te eisen. We hebben tot dusver heel wat kuikens in prenatale vorm van onze buren gekregen en dat beviel ons toch beter bij het ontbijt. Maar sinds ze een haan hebben behoort helaas, naast een fatsoenlijke nachtrust, ook het onbevangen eten van zo'n buureitje tot het verleden.

Het heeft al weken niet geregend en elke dag staat de zon onbarmhartig te branden op dit stukje aarde. Alles is kurkdroog. Ons nieuwe gazon is grijsbruin. Sproeien dan maar. Gooi er maar flink water overheen. Tja en daar wringt het, want water is kostbaar. Niet zozeer in geld uitgedrukt – we betalen over het hele jaar genomen ongeveer een euro per kubieke meter- maar het is schaars. Geen regen, geen water. De natuurlijke basins en de stuwmeren lopen langzaam maar zeker leeg als er alleen maar wordt verbruikt. De planten laten we niet doodgaan, dus die krijgen via de druppelinstallatie of met de fles hun noodzakelijke slokje. De grote planten zitten inmiddels wel een meter diep in de grond en halen daar voorlopig nog voldoende vocht uit. Maar de zomer is net begonnen. Dit was een van de dingen, waar ik vooraf al tegenop zag, die eindeloze droogteperiodes. Van mij mag het elke week wel een keer flink plensen, bij voorkeur 's nachts maar over een stevige middagbui valt met mij desnoods ook te praten. Maar ja, zo werkt het nu eenmaal niet, dus zuinig met water is het devies. En als er dan iets is, dat – naast je auto wassen – alle duurzaamheidsnormen tart, is het wel je zwembad bijvullen. Je zwembad bijvullen! Dat is net zoiets als het lot van de mestvarkens betreuren, terwijl je met je vette vingers en dito mond je derde karbonaatje naar binnen werkt. Maar voor de niet-ingewijden: als het waternivo van het zwembad onder de skimmer(filterinlaat) zakt, kun je het water niet goed meer rondpompen en filteren. Dus is je zwembad in no-time helemaal onbruikbaar. Het is net als met die Betuwelijn. Gooi er nog een paar miljard tegenaan, anders heb je helemaal niks dan een partij roestig oud ijzer. Dus toch maar bijvullen dat bad, want het water verdampt nu eenmaal, ook al maak je geen bommetjes. En hier komen we bij de clou van dit blog. Hoe weet je of het zakkend waternivo een gevolg is van verdamping of van een lekkage. Als je bij je volgende ochtendduik ineens te pletter slaat op de bodem van je zwembad, weet je dat er sprake is van een flink lek, maar bij minder extreme niveau-dalingen ben je niet direct gealarmeerd en schuif je het al gauw op verdamping. Deed ik ook, totdat ik een tijdje terug constateerde, dat er uit de afvoerpijp van het zwembad water lekte. Niet veel, maar toch. Deze afvoerpijp wordt gebruikt om vuil water uit het filter te lozen, backwash heet dat. Bij ons loopt dat water op het land – daar waar het onkruid zo welig tiert (tierig weelt of telig wiert) – bij anderen gaat het rechtstreeks in het riool. Als de handle op filteren staat, mag er eigenlijk geen druppel meer via die afvoer verdwijnen. Maar bij ons liep er dus een piepklein straaltje uit. Na meting bleek het neer te komen op zo'n 10 liter per uur. En dat dus 24/7 of met andere woorden, elke vier dagen verdwijnt er een kub water ofwel 3 cm waterniveau via de 'zijdeur' uit het zwembad. Ik heb toen een afsluiter geplaatst in die afvoerbuis. Kostte me x80 20 en nu gaat er geen druppel meer uit. Een besparing dus van x801 elke 4 dagen, dus na drie maanden heb ik de investering er weer uit. Dat is nog eens een gezonde ROI. Maar zoals gezegd, het gaat nog niet eens zozeer om de centjes; elke druppel verspild water is er een te veel. Bij de installatie ontdekte ik ook dat als de handle van de zes-standen afsluiter niet helemaal terugkomt in de goede positie er heel wat meer water richting riool gaat. En daar merk je dus niets van, dan dat er wel erg veel water 'verdampt'. Sinds ik die afsluiter ertussen heb zitten, valt het met de xe9chte verdamping bijzonder mee. De grondoorzaak van de lekkage is natuurlijk die niet goed afsluitende 6-standen 'draaischakelaar'. Volgens mijn technische vriend Bob is het een kwestie van de pakking vervangen. Zal best zo wezen, mijn oplossing werkt ook goed. Ik vermoed, dat heel wat zwembadbezitters omdezelfde reden waterverlies lijden en dat toeschrijven aan verdamping. Even checken, dus…

Er komt weer water uit de kraan. Gisteravond laat kwam de watertoevoer weer tot stand om vervolgens vanmorgen weer een paar uur te stagneren. Ik heb er zelf niet onder geleden, want ik was na weken weer eens fietsen met de club, ruim 80km naar Benissivxe0 en terug. Het ging best goed, zeker vergeleken met de laatste keer, drie weken terug, toen ik halverwege al volkomen uitgeput was.

Om twee uur hadden we afgesproken op een picknickplek in Calpe met een aantal Zuid-Amerikaanse vrienden. Er was weer volop tamales gemaakt: een Colombiaans gerecht met kip en varkensvlees dat wordt gekookt in bananenbladeren. Bij het zien van die stapel met een touwtje dichtgeknoopte 'plastic'-achtige pakketjes moet ik onwillekeurig aan een ander Colombiaans exportproduct denken tot grote hilariteit van mijn Colombiaanse vrienden.

Als we om een uur of zes thuis zijn, komt er nog steeds water uit de kraan. We gaan morgen wel even informeren wat de oorzaak van de storing was. Het is weliswaar erg droog overal, maar de bronnen met koel helder water lopen allemaal nog flink door, dus daar kan het – nog – niet aan liggen. De nieuwe gemeenteraad had wel plannen om naast drinkwater ook 'agrarisch' water aan te bieden maar of de storing daarmee te maken heeft, lijkt niet waarschijnlijk, want ze zijn net een week in functie. En bovendien was het in het weekend en dan wordt er in principe niet gewerkt

De zomer heeft inmiddels volledig bezit genomen van ons bestaan, d.w.z. we leven voornamelijk buiten. De buitenkeuken is weer volop in gebruik. Tijd om uitgebreid te bloggen heb ik misschien wel, maar zin des te minder, want voor een blogje met fotos ben ik toch gauw een uur in de weer en dat vind ik zonde. Op dit moment zit ik buiten te genieten van de avondschemering met een biertje binnen handbereik en mijn webbook op schoot. De krekels – feitelijk cicaden – zijn sinds een paar dagen weer volop aan het tjirpen. Zo is bloggen nog wel te doen. Dus beperk ik me de komende maanden tot wat korte berichtjes met zo nu en dan een foto. Vandaag niet. Sinds vanmiddag zitten we zonder water. Is nog niet eerder voorgekomen. Pas als de kraan het niet meer doet merk je hoe lastig dat is. Consumptiewater hebben we op voorraad, desnoods gaan we over op frisdrank, bier en wijn. Maar de WC doortrekken is toch niet zo vanzelfsprekend als het recervoir niet meer volloopt. En niet kunnen douchen met dit weer! Gelukkig hebben we een zwembad om in ieder geval dat plakkerige zweet af te spoelen. Deborah, onze buurvrouw, vertelde dat iets verderop men al drie dagen zonder water zit. We moeten er niet aan denken. Ben en Marise hebben wel water, dus daar kunnen we eventueel terecht als het echt lang gaat duren. Laten we hopen van niet. We hebben een deposito van 8000 liter water, dat gelukkig nokvol zit. Dat is geen drinkwater, maar is goed bruikbaar om het toilet door te spoelen, het zwembad bij te vullen, de planten water te geven en het vogelbadje bij te vullen. Vandaag had een musje geluk dat ik in de buurt was. Ze had heerlijk gebadderd maar was daardoor zxf3 nat en dus zwaar, dat ze bij het wegvliegen geen hoogte kon maken en pardoes het zwembad indook. Ze kon zich trouwens nog aardig drijvende houden en roeide er met haar vleugeltjes flink op los. Maar loskomen uit het water was onmogelijk; ze werd steeds natter en zwaarder en zou onherroepelijk verdronken zijn als ik haar niet snel uit het water had gevist.